Vincent z wysiłkiem łowił

„Vincent z wysiłkiem łowił słowa, gdyż Decrucq mówił dialektem, wskutek podniecenia i szybkiego wyrzucania słów jeszcze mniej zrozumiałym. Oczy pociemniały mu z gniewu.
i— Prawda, Decrucą — oświadczył Verney.
Pani Decrucq przycupnęła w kącie na brzegu łóżka. Słaby blask lampki naftowej prawie do niej nie docierał, na pól pogrążona w cieniu słuchała w napięciu słów męża, chociaż słyszała je już tysiąc razy. Lata popychania wóka 7 węglem, trzy porody, m~o.ne zimy w chacie, po której świstał wiatr mimo galganów w szparach, zabiły w niej wszelką chęć walki.
Decrucq powłócząc nogą przeszedł od Jacquesa do Vincenta.
— A co my mamy za to wszystko, panie Ta klitka i akurat tyle do żarcia, byśmy mieli siły machać kilofem. A co za jadło Chleb, kwaśny ser, czarna kawa. Raz, dwa razy może do roku kawałek mięsa! Gdyby nam obcięto bodaj pięćdziesiąt centymów na dzień, zdechlibyśmy z głodu. Nie moglibyśmy wówczas wydobywać im węgla; oto jedyna przyczyna, dla której nie płacą nam mniej. Jesteśmy na krawędzi śmierci — przez wszystkie dni życia. Jeśli chorujemy, wyrzucają nas bez grosza, zdychamy więc jak psy, a sąsiedzi muszą karmić nasze żony i dzieci. Od ósmego do czterdziestego roku życia — trzydzieści dwa lata — tkwimy w czarnej ziemi, a potem kopią nam dół tam nu wzgórzu, za drogą. Wtedy możemy zapomrieć o wszystkim.“(8)