Sączyć koniak nawet

„Sączyć koniak (nawet pół na pół) z lemoniadą dobre było tylko w przerwach między jedzeniem. Więc na stoliku przed Leonem wyrosła teraz pokryta rosą butelka żytniówki. Żytniówka niczym popchnęła go naprzód i oto uczuł, że jeszcze szybciej mknie w przestrzeni swym pociągiem. Wówczas postanowił odstąpić od zasady nie zadawania pytań. Wszystko właściwie zależało od tego, kiedy się je zadaje. Teraz, gdy był już prawie swoim człowiekiem, mała doza ciekawości nie zaszkodzi... Jestem sympatyczny, bardzo sympatyczny, rzekł do siebie jak zawsze i skupił się od wewnątrz. Czuł, że oczy mu się życzliwie zaświeciły.
— Cha cha! — roześmiał się i pomachał do kelnera ręką. — Panie Richardo! — zawołał, cokolwiek przekrzykując gramofon.
—Służka... — rączo podbiegł Waldemar. Zgiętym palcem przywołał go jeszcze bliżej.
— Panie Richardo — prawie szepnął — powiedz mi pan wreszcie, kto jest ta panna Barbra i dlaczego tu przychodzi sama
Kelner odruchowo zerknął na żytniówkę. Sprawdził wzrokiem. Wszystko było w porządku Flaszka była prawie do połowy pusta. Ależ tempo. Waldemar uspokoił się.
—i Zakład się tym nie interesuje, proszę szanownego klienta.
— Ba, pewnie że nie. Ale ja się interesuję... cha! — i Leon znacząco mruknął. Ze niby to jako mężczyzna rozgląda się za miłym towarzystwem niewiast.“(5)